W 325 roku na soborze nicejskim ustalono datę przypadania Wielkanocy na pierwszą niedzielę po wiosennej pełni Księżyca. Potem nastąpiła reforma zapisu czasu, dokonał jej opat rzymski Dionizy Mały, którego do ustalenia dokładnej chronologii wyznaczył papież Jan I. Ustalił on, że Chrystus urodził się 25 grudnia 753 roku od powstania Rzymu, a ósmego dnia, czyli 1 stycznia 754 roku od powstania Rzymu został obrzezany. Ten dzień przyjął jako początek ery chrześcijańskiej i nazwał pierwszym rokiem ( I Anno Domini). Ten zapis czasu przetrwał do 1582 roku, kiedy to na mocy dekretu papieża Grzegorza XIII wprowadzono korektę i poprawkę w sposobie wyznaczania lat przestępnych. Spowodowane to było wnoszącą 10 dni różnicą astronomicznej równonocy wiosennej z kalendarzem juliańskim. Te 10 dni różnicy wyrównano usuwając je z kalendarza i tak po 4 października był 15 października 1582 roku. Lata przestępne występowały dalej, co cztery lata, pomijano jednak te, które miły dwa zera na końcu a nie były podzielne przez 400, np rok 1900 został w ten sposób nieprzestępnym.