Kolejny kalendarz to kalendarz kościelny, który rozkłada cały rok na okresy tak zwane liturgiczne. Cale jego fundamenty powstania opierają się na systemie świątecznym. Wszystko uzależnione tu jest od długości dni i czasu księżycowego. Kalendarz kościelny dzieli tydzień na siedem dni, a poszczególne dni tygodnia nazywane są imionami świętymi. Kalendarz muzułmański jako jeden z następnych kalendarzy przypada na czasy życia Mahometa, który wprowadził ten rodzaj kalendarza. Kalendarz ten doprowadził do podziału całego roku kalendarzowego na równe dwanaście miesięcy, z czego każdy kolejny miesiąc posiadał w granicy dwudziestu dziewięciu do trzydziestu dni.
Kalendarz Rzymski opierał się na przyrodzie i tego, co się w niej dzieje, jednakże było to założenie początkowe. Później już natomiast za podstawę ustalania i funkcjonowania kalendarza rzymskiego uznawana zmiany i fazy księżyca. Z czasem jednak został on unowocześniany i podlegał różnym zmianom. Kalendarz żydowski to już kalendarz słoneczno-księżycowy, stąd też często nosił także taka nazwę, która zastępowała nazwę oficjalna tego rodzaju kalendarza. Ten rodzaj kalendarza swoje funkcjonowanie zaczerpnął z Babilonii i to ona jest podstawą odliczania czasu. Tu rok składał się z dwunastu lub trzynastu miesięcy, tydzień z siedmiu dni tak jak we wcześniejszych kalendarzach, a miesiąc z dwudziestu dziewięciu do trzydziestu dni tak jak i wyżej wspominano w przypadku pozostałych kalendarzy.